Ανακοινώσεις

Spoiler Alerts is pretty fond of classic works of international relations. Over the past half-year, it's been interesting how certain classic works come to mind in trying to think about where we are today.

Trying to get a grip on the current moment is difficult. It seems as though we are poised uneasily between the existing liberal international order and whatever Team Trump and the Populist Legion of Doom manages to stumble into create while in office. The stock market seems perfectly unruffled about this; I am not so sanguine.

As I try to figure what's going on, there are three quotes from three classic works that I cannot shake. The problem is that I'm not sure which one is correct.

The first comes from Kenneth Waltz's 1979 realist bible, "Theory of International Politics":

The texture of international politics remains highly constant, patterns recur, and events repeat themselves endlessly. The relations that prevail internationally seldom shift rapidly in type or in quality. They are marked instead by a dismaying persistence.

It is easy to say that nothing that is happening right now is normal, that the world has changed. It is harder but no less important to think about whether what seems strange right now does not amount to significant change in the future. President Trump vowed that he would get along well with Russia, but it's funny how forces beyond Trump's control have made that much less likely. Maybe, for all of the current craziness, the status quo will endure.

The second quote comes from John Maynard Keynes's tell-all about the Versailles treaty, "The Economic Consequences of the Peace." Keynes was convinced — correctly, as it turned out — that the treaty was too harsh toward Germany and would depress economic growth going forward. He also had lots of dishy things to say about the leaders at Versailles. But what makes this book stand out now is Keynes's ode to what life was like in 1914, before the war started and economies closed up. His first chapter highlights what the war and its aftermath cost Europeans:

What an extraordinary episode in the economic progress of man that age was which came to an end in August, 1914! The greater part of the population, it is true, worked hard and lived at a low standard of comfort, yet were, to all appearances, reasonably contented with this lot. But escape was possible, for any man of capacity or character at all exceeding the average, into the middle and upper classes, for whom life offered, at a low cost and with the least trouble, conveniences, comforts, and amenities beyond the compass of the richest and most powerful monarchs of other ages. The inhabitant of London could order by telephone, sipping his morning tea in bed, the various products of the whole earth, in such quantity as he might see fit, and reasonably expect their early delivery upon his doorstep; he could at the same moment and by the same means adventure his wealth in the natural resources and new enterprises of any quarter of the world, and share, without exertion or even trouble, in their prospective fruits and advantages; or he could decide to couple the security of his fortunes with the good faith of the townspeople of any substantial municipality in any continent that fancy or information might recommend.

What is particularly sobering is what Keynes said regarding how geopolitical animosities affected people's confidence that the status quo would persist.

Most important of all, [the inhabitant of London] regarded this state of affairs as normal, certain, and permanent, except in the direction of further improvement, and any deviation from it as aberrant, scandalous, and avoidable. The projects and politics of militarism and imperialism, of racial and cultural rivalries, of monopolies, restrictions, and exclusion, which were to play the serpent to this paradise, were little more than the amusements of his daily newspaper, and appeared to exercise almost no influence at all on the ordinary course of social and economic life, the internationalization of which was nearly complete in practice.

This passage might resonate more if the Trump administration's more insane trade ideas come to fruition.

Finally, there is Thucydides's "History of the Peloponnesian War." I've long been a fan of this history, but with each passing year the passage that stands out more and more is his description of how war and revolution affected daily life in Greek city-states. See if this sounds familiar:

Revolution thus ran its course from city to city, and the places which it arrived at last, from having heard what had been done before, carried to a still greater excess the refinement of their inventions, as manifested in the cunning of their enterprises and the atrocity of their reprisals. Words had to change their ordinary meaning and to take that which was now given them. Reckless audacity came to be considered the courage of a loyal ally; prudent hesitation, specious cowardice; moderation was held to be a cloak for unmanliness; ability to see all sides of a question, inaptness to act on any. Frantic violence became the attribute of manliness; cautious plotting, a justifiable means of self-defence. The advocate of extreme measures was always trustworthy; his opponent a man to be suspected. To succeed in a plot was to have a shrewd head, to divine a plot a still shrewder; but to try to provide against having to do either was to break up your party and to be afraid of your adversaries. In fine, to forestall an intending criminal, or to suggest the idea of a crime where it was wanting, was equally commended until even blood became a weaker tie than party, from the superior readiness of those united by the latter to dare everything without reserve; for such associations had not in view the blessings derivable from established institutions but were formed by ambition for their overthrow; and the confidence of their members in each other rested less on any religious sanction than upon complicity in crime. The fair proposals of an adversary were met with jealous precautions by the stronger of the two, and not with a generous confidence. Revenge also was held of more account than self-preservation.

The next time someone tells me that Thucydides is not relevant to the problems of the 21st-century world, I think I'll just read that passage aloud until they cry uncle.

So, talk amongst yourselves: Which of the passages quoted above speaks the clearest to you, and why?

Original text: Drezner, Daniel. Which classic work of international relations offers the most pertinent description of today?. The Washington Post. 

Κυκλοφόρησε απο τις Εκδόσεις του Πανεπιστημίου Μακεδονίας, η πρώτη έκδοση της έδρας. Πρόκειται για το έργο τού αυτοκράτορα και στρατηγού Νικηφόρου Β΄ Φωκά, Περί Παραδρομής Πολέμου. Παρακάτω μπορείτε να διαβάσετε το σημείωμα του επιμελητή της έκδοσης,  Ηλία Κουσκουβέλη, Καθηγητή Διεθνών Σχέσεων. 

Η διερεύνηση τής πλούσιας αρχαιοελληνικής, ελληνιστικής και βυζαντινής βιβλιογραφίας, τής αναφερόμενης στα «τακτικά» ή «στρατηγικά» ζητήματα, δηλαδή στους ποικίλους τομείς τής προετοιμασίας και διεξαγωγής ενός πολέμου, οδήγησε στον εντοπισμό και την μελέτη τού Περί Παραδρομής Πολέμου κειμένου τού αυτοκράτορα και στρατηγού Νικηφόρου Β΄ Φωκά (912-963 μ. Χ.).

Η «πολεμική παραδρομή» αφορά ένα συγκεκριμένο είδος πολέμου, το οποίο άλλοτε ονομάζεται «ανταρτοπόλεμος», άλλοτε «κλεφτοπόλεμος», άλλοτε «ανορθόδοξος πόλεμος» και άλλοτε «καταδρομική επιχείρηση», αν και κανένας από αυτούς τους όρους δεν ανταποκρίνεται επακριβώς στον όρο «παραδρομή» ούτε στο περιεχόμενο τού παρόντος έργου. Το κείμενο αναφέρεται σε πόλεμο τακτικού στρατού εναντίον αλλοεθνών εισβολέων που επιτίθενται διεξάγοντας μη συμβατικό πόλεμο, ουσιαστικά δηλαδή πρόκειται για τρόπους και επιχειρήσεις αντιμετώπισης αυτού που σήμερα ονομάζεται «ασύμμετρη απειλή». Για τον λόγο αυτόν κυρίως, στο παρόν κείμενο προτιμήθηκε ο όρος «παράπλευρες πολεμικές επιχειρήσεις», επειδή η πολεμική μέθοδος, που αναπτύσσεται εδώ, εμπεριέχει τεχνάσματα, ελιγμούς και σχεδιασμούς ενός τακτικού στρατού κατά τις επιχειρήσεις που προηγούνται ή έπονται τής κεντρικής αναμέτρησής του με τον αντίπαλο στρατό.

Η παρούσα, χρονικά πρώτη, μετάφραση τού Περί Παραδρομής Πολέμου στην κοινή νεοελληνική και η συνακόλουθη έκδοσή του φιλοδοξούν να συμπληρώσουν τον εκτενή και ενδιαφέροντα κατάλογο των ήδη δημοσιευμένων – χάρη στην φροντίδα διαφόρων εκδοτών – βιβλίων αναλόγου περιεχομένου, καθώς και να παραδώσουν στους εξειδικευμένους επιστήμονες, αλλά και σε κάθε φιλομαθή αναγνώστη, ένα πολύτιμο κείμενο τής μακραίωνης ελληνικής παράδοσης στην στρατιωτική σκέψη και τέχνη. Διακρίνεται όχι μόνον για την φιλολογική, γλωσσολογική, κοινωνιολογική και ιστορική αξία του, αλλά και για τις κατ' αναλογία πάντοτε επίκαιρες και εμφανώς χρήσιμες γνώσεις που προσεκτικά συγκεντρώνει και διδακτικά παρέχει στους μελετητές, αλλά και τους τυχόν εφαρμοστές της στρατιωτικής σκέψης.

Η ανάδειξη και διάδοση των συγγραμμάτων, που αποτελούν «πηγές» για την μελέτη τής στρατηγικής, όπως το ανά χείρας έργο, αποδεικνύει το εύρος της ελληνικής στρατηγικής σκέψης και τη διασπορά της σε όλο το βάθος του ιστορικού χρόνου, και συμβάλλει σημαντικά στην σύγχρονη αποτελεσματική εξέλιξη τής ίδιας μέσω τής επισήμανσης λησμονημένων πτυχών της που σαφώς χρήζουν μεγαλύτερης προσοχής και φροντίδας. Είναι προφανείς λοιπόν οι λόγος γιατί ως υπεύθυνος της Επώνυμης Έδρας του Γενικού Επιτελείου Εθνικής Άμυνας (ΓΕΕΘΑ) στις Στρατηγικές Σπουδές - "Θουκυδίδης", η οποία λειτουργεί στο Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών του Πανεπιστημίου Μακεδονίας σε συνεργασία με το ΓΕΕΘΑ, πρότεινα τη μετάφραση και έκδοση του συγκεκριμένου έργου.

Θα ήθελα καταρχάς να ευχαριστήσω το ΓΕΕΘΑ για την αποδοχή τής πρότασής μου. Ιδιαίτερες ευχαριστίες απευθύνω στον μεταφραστή Αθανάσιο Τσακνάκη – του οποίου, σημειωτέον, αποδέχθηκα ορισμένες προτάσεις ως προς την γραφή του κειμένου – για την ένθερμη και επιτυχή προσπάθεια που κατέβαλε, ώστε το νεοελληνικό κείμενο να αποδίδει με ακρίβεια τόσο το περιεχόμενο, όσο και το πνεύμα του βυζαντινού κειμένου. Τέλος, δραττόμενος της ευκαιρίας, θα ήθελα εδώ να αποτυπώσω τις ευχαριστίες μου προς όλο το επιστημονικό δυναμικό της Έδρας, αλλά και προς τα στελέχη του ΓΕΕΘΑ του Β' Κλάδου/Β2 και της ΑΔΙΣΠΟ, που συνέβαλαν με τις προσπάθειές τους στην επιτυχή ολοκλήρωση των δραστηριοτήτων της κατά το πρώτο έτος της λειτουργίας της.

Ηλίας Κουσκουβέλης
Θεσσαλονίκη, Ιούνιος 2016

Ένας εκλεκτός προσκεκλημένος από τη Στρατιωτική Ακαδημία των ΗΠΑ "West Point" θα δώσει δύο διαλέξεις στη Θεσσαλονίκη στις 30 και 31 Μαρτίου. Ο Καθηγητής Scott Silverstone  θα μιλήσει την Τετάρτη 30 Μαρτίου στην ΑΔΙΣΠΟ με θέμα: Preventive War Theory in the 21st Century- Military Strategy και την Πέμπτη 31 Μαρτίου στις 18.30 στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας με θέμα: The US nuclear proliferation policy in the Middle East.

Ο Καθηγητής Διεθνών Σχέσεων στη στρατιωτική ακαδημία των Ηνωμένων Πολιτειών "West Point" Scott Silverstone είναι συγγραφέας των βιβλίων: Preventive War and American Democracy (Routledge Press, 2007), Divided Union: The Politics of War in the Early American Republic (Cornell University Press, 2004).

Καθώς οι εξελίξεις τρέχουν και αυτή την εβδομάδα 50 αντιπροσωπείες διαφορετικών χωρών σε μέγεθος και στόχους, ανάμεσά τους οι ΗΠΑ, η Γαλλία, το Βέλγιο και η Τουρκία συναντιούνται στην Ουάσιγκτον, για να συζητήσουν για τη πυρηνική ασφάλεια και το ISIS,οι διαλέξεις και η συζήτηση που θα ακολουθήσει αναμένονται με ενδιαφέρον. 

 

Το Τμήμα Διεθνών και Ευρωπαϊκών Σπουδών (ΔΕΣ) του Πανεπιστημίου Μακεδονίας συνδιοργανώνει με την ΑΔΙΣΠΟ και το Ευρωπαϊκό Κολλέγιο Ασφάλειας και Άμυνας (ESDC) σεμινάριο για την Κοινή Πολιτική Ασφάλειας και Άμυνας-ΚΠΑΑ της Ευρωπαϊκής Ένωσης, διάρκειας 5 ημερών (18-22 Απριλίου).

Το σεμινάριο πραγματοποιείται με την επιστημονική υποστήριξη της Έδρας Στρατηγικών Σπουδών ΓΕΕΘΑ Θουκυδίδης και απευθύνεται σε σπουδαστές της ΑΔΙΣΠΟ, σε φοιτητές του Πανεπιστημίου Μακεδονίας καθώς και στρατιωτικό –πολιτικό προσωπικό χωρών μελών και θεσμών της ΕΕ και του ESDC. Οι διδάσκοντες του σεμιναρίου προέρχοναι από την Ελλάδα και το εξωτερικό και είναι διακεκριμένοι ειδικοί σε θέματα ασφάλειας και άμυνας από τον ακαδημαϊκό, στρατιωτικό και διπλωματικό κλάδο.

Είναι η πρώτη φορά που μια τέτοια πρωτοβουλία λαμβάνει χώρα στην Ελλάδα και πρόεκυψε μετά τη συμετοχή του Τμήματος ΔΕΣ στο Δίκτυο του ESDC.

Για υβριδική συνεργασία Ελλάδας - Τουρκίας - Frontex- NATO στο Αιγαίο, η οποία θα αποτελέσει παράδειγμα για το μέλλον, κάνει λόγο η πρόσφατη Έκθεση της Έδρας Στρατηγικών Σπουδών ΓΕΕΘΑ Θουκυδίδης.

Στόχος της Έκθεσης είναι η επισκόπηση των σημαντικότερων γεγονότων που έλαβαν χώρα στην Τουρκία και τη Μέση Ανατολήαπό τις αρχές του χρόνου. Ειδικότερα μελετά, πρώτον, τις εξελίξεις στην εσωτερική και εξωτερική πολιτική σκηνή της Τουρκίας, και δεύτερον, τις εξελίξεις στην Μέση Ανατολή. Πέραν αυτών, εξετάζονται στην Έκθεση και άλλα σημαντικά θέματα, όπως εκείνα ευρωπαϊκής ασφάλειας, των εξελίξεων στα Βαλκάνια και στη Νοτιοανατολική Μεσόγειο – θέματα τα οποία ασφαλώς αφορούν και επηρεάζουν τη χώρα μας.

Η Έκθεση συντάσσεται από 12μελή ερευνητική ομάδα της Έδρας υπό τον Καθηγητή Ηλία Κουσκουβέλη.

Εξετάζοντας το προσφυγικό, η Φωτεινή Μπέλλου, Επίκουρη Καθηγήτρια, στο Πανεπιστήμιο Μακεδονίας αναφέρει:

Στα μέσα Φεβρουαρίου 2016 ο Γ.Γ. του ΝΑΤΟ, Γενς Στόλτεμπεργκ, ανακοίνωσε ότι η συμμαχία αποφάσισε να συνδράμει την Ελλάδα και την Τουρκία με ναυτική δύναμη, προκειμένου να διευκολυνθεί ο εντοπισμός και η αναχαίτιση της δράσης των κυκλωμάτων που διακινούν πρόσφυγες από τα παράλια της Ιωνίας προς τα ελληνικά νησιά.

Το επίσημο αίτημα στο ΝΑΤΟ κατατέθηκε από την Γερμανία, την Ελλάδα και την Τουρκία, ενώ η αρχική πρωτοβουλία φαίνεται ότι προήλθε από την Γερμανίδα Καγκελάριο, η οποία είχε αλλεπάλληλες συνομιλίες με τον τούρκο πρωθυπουργό για το θέμα αυτό. Οι διαπραγματεύσεις για την εξεύρεση της ιδανικής φόρμουλας πέρασαν από αρκετά στάδια.

Σύμφωνα με δημοσιεύματα, η Τουρκία φαίνεται ότι ζητούσε να μην γίνουν συγκεκριμένες αναφορές στα χωρικά ύδατα και όλο το Αιγαίο να κηρυχτεί σε ενιαίο χώρο, επιτρέποντας έτσι την κίνηση των σκαφών σε όλο το Αρχιπέλαγος, απαίτηση που ισοδυναμούσε σε ένα είδους συνδιαχείρισης του Αιγαίου.

Ιδανικά η ναυτική δύναμη του ΝΑΤΟ θα έπρεπε να δραστηριοποιηθεί εντός των τουρκικών χωρικών υδάτων, δεδομένου ότι τα κυκλώματα διακινητών έχουν αφετηρία τα παράλια της Ιωνίας. Έτσι να είχε ίσως εξυπηρετηθεί καλύτερα ο σκοπός για τον οποίο αποφασίστηκε η σύσταση/αποστολή της συμμαχικής ναυτικής δύναμης.

Δεν είναι η πρώτη φορά που η Συμμαχία θα επιχειρεί στην περιοχή του Αιγαίου. Η πρώτη ήταν κατά τη διάρκεια των Ολυμπιακών Αγώνων της Αθήνας το 2004, όταν ένα μικρό τμήμα της ευρύτερης ΝΑΤΟϊκής επιχείρησης στη Μεσόγειο κατά της τρομοκρατίας (Active Endeavour) χρησιμοποιήθηκε για τη θαλάσσια και εναέρια παρακολούθηση στη βάση της έγκαιρης προειδοποίησης για την αποφυγή τυχόν τρομοκρατικών πληγμάτων.

Αυτή τη φορά η επιχείρηση θα υλοποιεί δράσεις που εντάσσονται στις έννοιες της παρακολούθησης, αναγνώρισης και ανταλλαγής/ συλλογής πληροφοριών με σκοπό τη διάρρηξη του πλέγματος εμπορίας (smuggling) και παράνομης διακίνησης (trafficking) μεταναστών και προσφύγων από την Τουρκία προς της Ελλάδα.
Αν και οι τελικές ρυθμίσεις δεν έχουν γίνει γνωστές, διότι δεν έχουν ακόμα οριστικοποιηθεί εξαιτίας εμπλοκής από τη τουρκική διπλωματία, επίσημα δημοσιεύματα της Συμμαχίας αναφέρουν τις βασικές πτυχές της επιχείρησης. Ως προς τον καθορισμό της περιοχής εκτέλεσης των επιχειρήσεων αυτό θα αποφασίζεται από τον διοικητή της επιχείρησης σε συντονισμό με την Ελλάδα και την Τουρκία. Αυτή η περιοχή μπορεί να περιλαμβάνει αναμφίβολα τα χωρικά ύδατα των δύο χωρών, αλλά δεν φαίνεται να περιορίζεται σε αυτά.

Στο ανακοινωθέν του Γενικού Γραμματέα της Συμμαχίας της 25ης Φεβρουαρίου αναφέρεται ρητά ότι καμία από τις δυο χώρες, Ελλάδα και Τουρκία, δεν θα επιχειρεί στα χωρικά ύδατα ή στον εναέριο χώρο της άλλης. Η συνολική επιχείρηση θα βρίσκεται σε «άμεση διασύνδεση» με την FRONTEX για τη ανταλλαγή πληροφοριών, ενώ τα πλοία της Συμμαχίας θα παρέχουν πληροφορίες στις υπηρεσίες ακτοφυλακής/ λιμενικού ή άλλων κρατικών φορέων των δυο χωρών.

Ο σκοπός δράσης της επιχείρησης δεν είναι η σύλληψη και επιστροφή των παράνομων μεταναστών/προσφύγων, αλλά η διευκόλυνση στην ανταλλαγή πληροφοριών, ενώ η ίδια η ΝΑΤΟϊκή δύναμη θα συλλέγει πληροφορίες και θα τις διαχέει στις αρμόδιες εθνικές υπηρεσίες των δύο χωρών αλλά και στην FRONTEX. Η διάσωση ναυαγών είναι παγκόσμια υποχρέωση σύμφωνα με το Διεθνές Δίκαιο και έγκειται στην αρμοδιότητα του κυβερνήτη του πλοίου να την εφαρμόσει. Στην περίπτωση διάσωσης ναυαγών που προήλθαν από την Τουρκία, οι κυβερνήτες των πλοίων της επιχείρησης υποχρεούνται να τους επιστρέφουν στην Τουρκία.

Στην επιχείρηση περιλαμβάνεται ασφαλώς και πολλαπλού χαρακτήρα εναέρια παρακολούθηση, συμπεριλαμβανομένης της χρησιμοποίησης των ειδικών αεροσκαφών (AWACS), αλλά και άλλων μέσων υψηλής τεχνολογίας, μέρος της οποίας θα ενισχύσει περαιτέρω την εκτελούμενη παρακολούθηση και συλλογή πληροφοριών στη διασυνοριακή περιοχή Συρίας –Τουρκίας.

Σε στοχευμένο δημοσίευμα της Hurriyet Daily News της 29ης Φεβρουαρίου, στο οποίο και εκφράζονται πλήρως οι Τουρκικές απόψεις, μετά από ολιγοήμερη σιωπή στα ΜΜΕ επί του ζητήματος, καταγράφεται ότι ακόμα και αν ο καθορισμός των συντεταγμένων δράσης της επιχείρησης καθυστερήσει, η αποστολή μπορεί να λειτουργήσει αν τα δυο κράτη εν τω μεταξύ επιχειρούν στην ανοικτή θάλασσα αντί για τις αμφισβητούμενες περιοχές. Σύμφωνα με ελληνικά δημοσιεύματα, αυτή είναι μια κίνηση που ήδη η Τουρκία έπραξε την 1η Μαρτίου με την παρουσία του Barbaros σε διεθνή ύδατα, δυτικά της Ρόδου.

Επίσης, επαναλαμβάνοντας τη απειλή του casus belli στην ενδεχόμενη επέκταση στα 12 ν.μ. των ελληνικών χωρικών υδάτων, το δημοσίευμα της Hurriyet επισημαίνει ότι η Τουρκία δεν αναγνωρίζει τα 10 ναυτικά μίλια εναερίου χώρου και επομένως δεν υπάρχει λόγος να δημιουργηθεί ζήτημα που ίσως προκαλέσει ένταση μεταξύ των δυο πλευρών. Κατά την Hurriyet, η Άγκυρα κατέστησε σαφές στο Βερολίνο ότι δεν θα "δουλέψει" η επιχείρηση (sic) αν η Γερμανία προσπαθήσει να περάσει τις θέσεις της Ελλάδας, δηλ., μεταξύ αυτών, την επιβεβαίωση των 10 ναυτικών μιλίων εναερίου χώρου. Όπως αναφέρει ανώνυμα τούρκος αξιωματούχος, «σε αυτήν την περίπτωση ακόμα και οι περιοχές έρευνας και διάσωσης (SAR) συμπίπτουν».

Επομένως, το εύρος του ελληνικού εναερίου χώρου θα αποτελέσει ένα από τα ζητήματα στη διελκυστίνδα του καθορισμού των συντεταγμένων δράσεως της άσκησης, αν τελικώς οριστικοποιηθούν. Μέσα από τη διαδικασία αμφισβήτησης του καθορισμού των συντεταγμένων της επιχείρησης, η Τουρκία επιδιώκει από τη μια μεριά την αποφυγή μιας οποιασδήποτε επιβεβαίωσης σχετικά με τα 10 ναυτικά μίλια ελληνικού εναερίου χώρου και, από την άλλη, την ενίσχυση της πάγιας αρχής που προωθεί ότι το Αιγαίο παραμένει «μια κοινή θάλασσα μεταξύ Τουρκίας και Ελλάδας». Μάλιστα στο δημοσίευμα εκφράζεται η ικανοποίηση των Τούρκων αξιωματούχων για την εξυπηρέτηση αυτής της αρχής μέσα από την αποδοχή της Τεχνικής Συμφωνίας (modalities).

Καθίσταται λοιπόν σαφές ότι η Άγκυρα προτείνοντας τα δυο κράτη να επιχειρούν σε μη αμφισβητούμενες περιοχές, δηλαδή στην ανοικτή θάλασσα, και εφαρμόζοντας άμεσα αυτήν τη λογική, προσπαθεί να «πλαισιώσει» την επιχειρησιακή της δράση στα διεθνή ύδατα του Αιγαίου, ως εξυπηρέτηση για την αποφυγή διμερούς έντασης, αλλά και ως διευκόλυνση για την υλοποίηση καθεαυτής της αποστολής.

Σύμφωνα με την Hurriyet, υπάρχει ανησυχία αν οι περιπολίες των δυο χωρών στο Αιγαίο δημιουργήσουν προηγούμενο για διεκδικήσεις σε αμφισβητούμενες περιοχές. Ως απάντηση αυτού καταγράφεται η άποψη τούρκων αξιωματούχων οι οποίοι επισημαίνουν ότι «έχει καταγραφεί [από τη διαπραγμάτευση] ότι η οδός που χρησιμοποιείται για [την αντιμετώπιση] ενός μεμονωμένου περιστατικού κατά τη διάρκεια μιας αποστολής δεν θα χρησιμοποιηθεί στο μέλλον. Τέτοιες μεμονωμένες πρακτικές θα θεωρηθούν ως ΝΑΤΟϊκές πρακτικές, αλλά δεν θα συνιστούν εφαρμογή πρακτικής ενός κράτους".

Δεδομένων των παραπάνω, αξίζει να σταθεί κανείς σε δύο παραμέτρους. Η πρώτη αφορά καθεαυτή την «υβριδική συνεργασία» Ελλάδας-Τουρκίας-FRONTEX-ΝΑΤΟ. Αν εξελιχθεί ομαλά, σίγουρα θα αποτελέσει ένα χρήσιμο παράδειγμα για το μέλλον, στο πλαίσιο της σύνταξης της Ευρωπαϊκής Στρατηγικής (παγκόσμιας) Ασφάλειας τον Ιούνιο, αλλά και των στρατιωτικών πτυχών που θα ακολουθήσουν, αφού πιστοποιεί τη δημιουργία επιλεκτικών περιφερειακών θεσμικών συμπράξεων (FRONTEX-NATO), ανάλογα με το χαρακτήρα του προβλήματος ευρωπαϊκής ασφάλειας, εμπλέκοντας ταυτόχρονα τα κράτη που επηρεάζουν την εξέλιξη του συγκεκριμένου φαινομένου. Αυτή η σύμπραξη διαφορετικού χαρακτήρα δρώντων για την εξασφάλιση ενός στοχευμένου κοινού (shared) σκοπού είναι πολύ κοντά στις προτάσεις που συζητούνται, σε κοινοβουλευτικό επίπεδο, από σημαντικά κράτη μέλη της ΕΕ με μεγάλη επιχειρησιακή εμπειρία, όπως η Μεγάλη Βρετανία.

Επομένως, μία επιτυχής ή έστω λειτουργική έκβαση της επιχείρησης, αν τελικώς δεν τορπιλιστεί από την Τουρκία, θα καταδείξει τη δυνατότητα «υβριδικής επιχειρησιακής συνέργειας» στον τομέα της ευρωπαϊκής ικανότητας διαχείρισης κρίσεων, όπου ενδεχόμενες «αδυναμίες» των επιμέρους συμμετεχόντων δρώντων εξισορροπούνται από το συγκριτικό πλεονέκτημα έτερων μερών της ομάδας, με στόχο την επίτευξη ενός ευρέως αποδεκτού σκοπού.

Η δεύτερη παράμετρος αφορά τη χρηστή υλοποίηση και εξέλιξη της επιχείρησης. Η επίγνωση των διπλωματικών πρακτικών της γειτονικής χώρας τις τελευταίες δεκαετίες δεν επιτρέπει εφησυχασμό. Η Άγκυρα δείχνει, από την έναρξη υλοποίησης της επιχείρησης, να προσπαθεί να προβάλλει τις δικές της ερμηνείες στις αποφάσεις, παρουσιάζοντάς τες ως δήθεν ερμηνευτικές διευκολύνσεις για τη διεξαγωγή της επιχείρησης. Θεωρείται δε εξαιρετικά πιθανό ότι κατά την πορεία υλοποίησης των επιχειρήσεων, θα προβεί σε συγκεκριμένες παρερμηνείες και ειδικά σε σημεία δράσης που θα διαγνώσει κενά ή ευκαιρίες για να καταστήσει σαφή τη δυσλειτουργία των υφιστάμενων διεθνών ρυθμίσεων έρευνας και διάσωσης στην περιοχή, τις οποίες και επιδιώκει να αναθεωρήσει.

Για αυτόν το λόγο είναι ήδη γνωστό στην ελληνική διπλωματία ότι η συγκεκριμένη επιχείρηση απαιτεί εξαιρετικά λεπτούς και αποφασιστικούς χειρισμούς

Δημοσιεύτηκε στο OnAlert.

JSN Yoyo template designed by JoomlaShine